Με πρόσχημα την «πολιτική ισότητα» για να ευλογηθούν τα τουρκο-βρετανικά συμφέροντα και το Έκτρωμα της Εισβολής!

Ήλθε σαν κεραυνός εν αιθρία η δήλωση του Αβέρωφ Νεοφύτου για την πολιτική ισότητα στις 22.2.2021;

Η αλήθεια είναι πως όχι, διότι παράλληλα με τα επιχειρήματα και τον αντίλογο που εφευρίσκουν τη δεδομένη στιγμή, πρέπει ταυτόχρονα να συνειδητοποιούμε ότι κάτι ύποπτο συμβαίνει, κάτι που θα πρέπει να πληροφορηθεί ο κόσμος και να αναρωτηθεί.

Γιατί κατέχουν την τέχνη της πειθούς όσοι επιβιώνουν στην πολιτική αλλά τα δεινά που υπέφερε η Κύπρος δίνουν το ιστορικό στίγμα πως παρόμοιοι χειρισμοί σε κρίσιμες συνομιλίες, όπως αυτοί της άτυπης» Πενταμερούς διάσκεψης, δεν σέβονται τους όρους του διεθνούς δικαίου.

Και θα πρέπει να επιδειχθεί εγρήγορση από τον κόσμο όπως το είχε ξανακάνει την κρίσιμη στιγμή με το Σχέδιο Ανάν το 2004. Αν θα είναι φυσικά τελικά αυτό το έσχατο σημείο αντίστασης που θα βρεθεί και πάλι ο κυπριακός λαός σε ένα μελλοντικό δημοψήφισμα για μια δοτή λύση, αν και αυτό θα θελήσουν να το αποφύγουν για να μην προκληθεί ξανά αντίδραση.

Αυτή θα ειναι η μοίρα μας αν δεν καταφέρουμε εκ των προτέρων να αντιδράσουμε και να συσπειρωθούμε σε ιδέες και κινήσεις που θα είναι δίκαιες και σοφές προστατεύοντας την Κύπρο μας από μια ψευδεπίγραφη λύση. Παρουσιαζόμενη δήθεν σαν η μοναδική επιλογή για το ξεπέρασμα του αδιεξόδου και ως τελευταία ευκαιρία.

Μακριά από το φοβικά σύνδρομα και βρισκόμενοι στις επάλξεις του πραγματικού πατριωτισμού και όχι ενός δήθεν πατριωτισμού, του «νέου ρεαλισμού» ή του «πατριωτικού ρεαλισμού». Όπως ακόμα μακριά από το μάντρισμα που μπορεί να επιχειρήσουν κόμματα με σταθερότερες θέσεις στο κυπριακό γιατί πρέπει να κυριαρχήσει η σύμπνοια και η ομόνοια και όχι η διχόνοια.

Το Βρετανικό σχέδιο παντρέματος συνομοσπονδίας και ομοσπονδίας με υπόβαθρο την πολιτική ισότητα

Ο Αβέρωφ έριξε την περίεργη για τη δεδομένη στιγμή δήλωσή του για πολιτική ισότητα και τη συνειδητοποίση των αναγκαίων υποχωρήσεων μετά από συνάντηση που είχε με τον Ύπατο Αρμοστή της Αγγλίας (για πολλοστή φορά), αν αυτή τη φορά η συνάντηση έγινε και με την πρέσβειρα της Ολλανδίας. Για να σφυγμομετρήσει αντιδράσεις και να δείξει τις προθέσεις του κόμματός του για συμφωνία σε ένα σχέδιο αποκεντρωμένης Ομοσπονδίας με συνομοσπονδιακά στοιχεία, παρά τις φαινομενικές αντιδράσεις του κύριου Αναστασιάδη στο Κραν Μοντανά και τη στάση του αργότερα βραχυκυκλώματος της πολιτικής ισότητας.

Με στόχο προφανώς να καλλιεργήσει το κλίμα για τις κατοπινές συζητήσεις, να κερδίσει μέρος της κοινής γνώμης, και για να φανεί σκόπιμα ίσως και η μή αντίδραση του ΑΚΕΛ που δεν θα προέβαλλε κανένα αντιπολιτευτικό λόγο. Αυτοί πρέπει να ήταν κάποιοι από τους λόγους της παρέμβασης του, γιατί όρος «πολιτική ισότητα» υπάρχει στο «μαγείρεμα» της λύσης του Κυπριακού και ας μην γνωρίζει λεπτομέρειες επί τούτου ο κόσμος που πιστεύει στους ηγέτες που ψηφίζει με την ελπίδα να βρούν λύση.

Η μέλλουσα λύση που θα θελήσουν να υπογραφεί αρχίζει κιόλας έτσι να παίρνει συγκεκριμένη μορφή για να έχουν μια στέρεη βάση συζήτησης στις συνομιλίες που θα ακολουθήσουν στην «άτυπη» Πενταμερή. Επί τη βάσει ενός σχεδίου που τροχοδρομήθηκε όπως φαίνεται από τους Άγγλους, σε συνεννόηση στη βασική του μορφή με τους Τούρκους αλλά και δικούς μας «προθύμους».

Στην καμουφλαρισμένη αυτή προσπάθεια, προσεκτικών βημάτων τους όπως φαίνεται για προσυμφωνία στο σχέδιο, με την ισχυροποίηση που θα επιδιώξουν και από άλλες πολιτικές δυνάμεις, ο Αβέρωφ επενδύει με το στομφώδη λόγο του περί ανάγκης της ανταλλαγής με την πολιτική ισότητα της απαλλαγής από τα κατοχικά στρατεύματα, απαλλαγή από τις Εγγυήσεις του ’60 και τα επεμβατικά δικαιώματα, επιστροφή εδαφών – Μόρφου και Βαρώσια και μια δίκαιη διευθέτηση του περιουσιακού ζητήματος.

Για το σχέδιο που ετοίμασαν οι Βρετανοί, και το οποίο θα απαιτεί σημαντικές νέες υπαναχωρήσεις, σε άρθρα τους οι δημοσιογράφοι Στέλιος Ιακωβίδης [1] και ο Γιάννης Χαραλαμπίδης [2], συνηγορούν ότι συνυπεύθυνοι θα είναι οι «πρόθυμοι» και οι «Ανανικοί», οι θιασώτες του σχεδίου όπως αναφέρει ο Χαραλαμπίδης παντρέματος μιας συνομοσπονδίας με ομοσπονδία. Μαζί φυσικά και η ηγεσία του ΑΚΕΛ που θα τσιμέντωνε το ΝΑΙ στο σχέδιο ΑΝΑΝ. Σε μια «ΔΗΣΑΚΕΛική» συμπαιγνία [2].

Δεν χρειάζεται να αναρωτιόμαστε γιατί έκανε την κίνησή αυτή ο Αβέρωφ όπως υπαινικτικά διερωτάται ο Ιακωβίδης. Μιλά για την αριθμητική ισότητα που ζητούν οι Τούρκοι 50-50; Τον εξουσιοδότησε κάποιος; Λειτουργεί ως προπομπός Αναστασιάδη; Σφυγμομετρεί αντιδράσεις; Στην πραγματικότητα, όλα γίνονται γιατί εκεί σπρώχνουν τα πράγματα οι Βρετανοί με δικά τους σχέδια όπως συντονισμένα έκαναν και στο παρελθόν με τη συμπαιγνία των Τούρκων.

Σχετικά με τον όρο που έβαλαν ως προαπαιτούμενο και βάση συζήτησης οι Βρετανοί, άλλοι δημοσιογράφοι διερωτούνται για την αιτία συζήτησης ειδικά περί «πολιτικής ισότητας» τη δεδομένη στιγμη. Μήπως πρόκειται για πραγματική εκχώρηση πρό διαβουλεύσεων και απώλεια ενός σημαντικού διαπραγματευτικού χαρτιού όσων θα επακολουθούσαν στο τραπέζι των συνομιλιών;

Ο Αβέρωφ δικαιολογείται ότι υπάρχει προηγούμενο με την αποδοχή της πολιτικής ισότητας αφού ήδη την έχουμε αποδεχθεί προ πολλών χρόνων, χωρίς να αναφέρεται όμως ειδικά στον κακό ρόλο των Βρετανών και την δική μας εξ’ υπαιτιότητας στάση να δεχτούμε παρόμοιες ιδέες και σχέδια όπως και σήμερα.

Τη δικαιολογία έφερε προς υπεράσπιση της θέσης του ότι δεν είναι υποχωρητική στάση ή κάτι το νέο η «πολιτική ισότητα» στο δελτίο ειδήσεων του τηλεοπτικού σταθμού Omega στις 23.2.2021 με τον διευθυντή Ειδήσεων και Ενημέρωσης του Σταθμού και σε απάντηση ερώτησης του δημοσιογράφου Σωτήρη Παρούτη [3].

Ανάφερε ότι υπήρχε μορφή πολιτικής ισότητας με τους Τουρκοκυπρίους και στο σύνταγμα του 60 και ότι και σήμερα ο κ. Αναστασιάδης και οι λοιποί την αποδέχονται. Στις συμφωνίες δηλαδή Ζυρίχης-Λονδίνου που αποδεχτήκαμε, για το κράτος και τη λειτουργία του που μας ζήτησαν να φτιάξουμε και να υπογράψουμε – την Κυπριακή Δημοκρατία!

Δεν μίλησε καθόλου όμως για το δοτό απ’ τους Άγγλους σύνταγμα και ένα κράτος «Φράγκεσταϊν» που θα κατέρρεε στη συνέχεια με τη συμβολή των συνωμοτικών σχεδίων των Άγγλων. Ένα σύνταγμα ακόμα και τη λειτουργία ενός κράτους που γι’ αυτό συνέπραξε ειδικά ο νομικός Κρίτων Τορναρίτης μαζί με τους Άγγλους. Ο παππούς του τωρινού αντιπροέδρου του Δημοκρατικού Συναγερμού και σημαντικός θιασώτης του σχεδίου ΑΝΑΝ Νίκος Τορναρίτης.

Παρόλα αυτά, ανέφερε απλά ένα μειονέκτημα του τότε συντάγματος που δημιουργήθηκε με την απουσία κάποιου ειδικού μηχανισμού επίλυσης προβλημάτων και στο δικαίωμα βέτο των Τούρκων, μαζί με την εκτίμησή του, ότι τότε ήταν χειρότερα τα πράγματα από τις προσδοκίες σε σχέση με τα τωρινά δεδομένα για την πολιτική ισότητα. Ερώτημα κρίσεως… Γιατί ακόμα ο κύριος Αναστασιάδης κατηγορείται στο εσωτερικό αλλά από τον κύριο Νταβούτογλου για συζήτηση συνομοσπονδίας και άλλης μορφής λύσεως εκτός από τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία;

Κομιστής σχεδίου Στίβεν Λίλ και εντολοδόχοι

Σήμερα, αν και βαριά λαβωμένη η Κυπριακή Δημοκρατία που ακόμη επιζεί γιατί δεν την έχουν αποτελειώσει οι εκάστοτε υποχωρητικοί προέδροι της με τις αποφάσεις τους (με εξαίρεση πιθανόν τον μακαρίτη Σπύρο Κυπριανού και τον Τάσσο Παπαδόπουλο), βρίσκεται πάλι προ τετελεσμένων αποφάσεων.

Αλλά και πάλι, αν δεν φτάσουμε στην επιθυμητή σε κάποιους λύση, των δυνατών παικτών στη διεθνή σκακιέρα και των εισηγητών σχεδίων, η θέση μας θα επιδεινωθεί με το συγκεκαλυμμένο σχέδιο που έχει μάλλον προσυμφωνηθεί στις γενικές του γραμμες και βάση των πολιτικών που θέλουν να ξεδιπλώσουν στην Πενταμερή Διάσκεψη και τις ακόλουθες φάσεις προσπαθειών επιλύσεως του Κυπριακού.

Για το σχέδιο του δυνατού αυτού συνοικέσιου έκανε περιγραφή ο Βρετανός Ύπατος Αρμοστής Στήβεν Λίλ σε συνέντευξή του στον τηλεοπτικό σταθμό «Άλφα» με τη θέση ότι μπορούν να συνυπάρξουν μέσα σε μια ομοσπονδία δύο χωριστά και ίσα κράτη. Αυτό θα μπορούσε να γίνει με τις διαβεβαιώσεις από την ε/κ προς την τ/κ πλευρά ότι είναι δεσμευμένοι στη Διζωνική Δικοινωτική Ομοσπονδία (ΔΔΟ) με πολιτική ισότητα [1].

Το σχέδιο συνοδεύει ακόμα η συγκεκαλυμμένη απειλή των Βρετανών ότι μπορεί να χειροτερέψουν τα πράγματα δεδομένης την αλλαγής στάσης των Τουρκοκυπρίων με τον Τατάρ και τις νέες του ιδέες για λύση δύο κρατών και συνομοσπονδία, αλλά και με τα νέα δεδομένα με την Αμμόχωστο και την απειλή εποικισμού της από τους Τούρκους.

Τις αιτιάσεις του Βρετανού αρμοστή Λίλ και την οργίλη αντίδραση δήθεν του Αβέρωφ, ξεμπροστιάζει ο κ. Ιακωβίδης [2], προκαλώντας τον να θυμηθεί τις αντιφατικές του δηλώσεις σε σχέση με όσα συμβαίνουν και όσα πιθανόν να επακολουθήσουν με τις υποχωρήσεις αυτού και των ομοϊδεατών του.

Γιατί τα άνομα σχέδια που επεξεργάζονται οι Βρετανοί, αν και παρουσιάζονται ως φόρμουλες και προκαταρτικές δήθεν ιδέες, στην πορεία δεν αποκλείεται να πάρουν την ουσία τον σχεδιασμό που είχε και το σχέδιο Ανάν και όσα σιγά σιγά μας έφεραν στο τραπέζι. Προ τετελεσμένων με καταρχήν εισηγήσεις ή καινοτόμων ιδεών (σ.σ. βλ. Αβέρωφ) ή στην πορεία εκφράσεως πολιτικών λεκτικών εκφοβισμών όπως είχε γίνει και στο παρελθόν.

Όταν αυτά γίνονταν και θα γίνονται σε συμπαιγνία με τους δικούς μας εκφοβίζοντας τον κόσμο με τα κακά που θε να ‘ρθούν για την πατρίδα, προβάλλοντας στην αρχή τον ιπποτισμό τους (βλ. Αναστασιάδη στο Κραν Μοντανά) ή αν δεν δουλεύει αυτό τον πολιτικό τους ρεαλισμό… Βλέπε σύμφωνα με τον Σάββα Ιακωβίδη [2] τις «Κασουλίδειες Μικρασιατικές καταστροφές», «Κληριδικούς όρκους στα Ιερά Ευαγγέλια», τους «Αναστασιάδειους εκβιασμούς» ή και τους πρόσφατους «νέους ρεαλισμούς» (πατριωτικούς ρεαλισμούς) του Χάρη Γεωργιάδη. Και την κατάλληλη στιγμή ο Αβέρωφ!

Ο Χαραλαμπίδης αναφέρει επίσης τη μανούβρα του Αβέρωφ και την κοινή αντίληψη με τον προέδρο στο Εθνικό Συμβούλιο 24 ώρες πριν από τη συνέντευξη του Άγγλου πρέσβη [2]. Εξού και η θέση του μετά τη συνάντησή του και με τους δύο πρέσβεις:

«εμείς είμαστε θετικοί, θετικότατοι, να εξευρεθεί λύση του Κυπριακού το συντομότερο δυνατό»

Εκεί πριν από τις δηλώσεις του πρέσβη, προβλέπει ακόμα το επικοινωνιακό κόλπο, των Τούρκων, ότι πιθανόν να μην «θέσουν ευθέως τη συνομοσπονδία στην Πενταμερή αλλά θέμα πολιτικής ισότητας», για να έλθει έτσι εκ του φυσικού το σχέδιο παντρέματος ομοσπονδίας και συνομοσπονδίας όπως μας προετοιμάζουν και οι Βρετανοί, κάτι το οποίο δεν θα θεωρείτο ακόμη υπαναχώρηση από την Ελληνοκυπριακή πλευρά!

Πώς το προγνώριζε και το έθεσε παρόλα αυτά ως επιτακτικό ζήτημα (την πολιτική ισότητα) στον πολιτικό διάλογο ενώπιων των πολιτικών αρχηγών και ειδικότερα το μεγαλύτερο κόμμα του «αντιπολιτευτικού» ΑΚΕΛ; Δυστυχώς, όμως, καθότι ο ΓΓ του ΑΚΕΛ Α. Κυπριανού όπως και ο Αναστασιάδης θα ήταν και οι δύο υπέρ της άτυπης Πενταμερούς χωρίς όρους, ο Αβέρωφ θα έστελνε επίσης την με πολύ «νόημα» πρόσκληση και έκκληση προς στην ηγεσία του ΑΚΕΛ: «Να συναντηθούμε σύντομα, να μιλήσουμε για το μέλλον του τόπου, γιατί εθνική προτεραιότητα είναι να ενώσουμε τις δυνάμεις μας να απαλλαχτούμε από την τουρκική κατοχή»[2].

Στο βάθος μιας απαράδεχτης λύσης τα βρετανικά συμφέροντα. Στέβεν Λιλ, Ντέιβιντ Φρόστ, Κρίσπιν Τίκελ και η ΔΔΟ

Για την αλήθεια ωστόσο και το βάθος των σημερινών γεγονότων, θα μπορούσε να μας διαφωτίσει η ερευνήτρια-δημοσιογράφος που ζεί μόνιμα στην Αγγλία Φανούλα Αργυρού μέσα από την έρευνα της για παλαιότερα τεκταινόμενα.

Η Αργυρού χρεώνει την καταγωγή της ιδέας στο Φόρειν Όφις και το Υπουργείο Αποικιών αλλά και τον Νιχάτ Ερίμ με υποσχέσεις της Βουλής των Κοινοτήτων προς τους Τ/κ για αυτοδιάθεση στις 19 Δεκεμβρίου 1956 [4]. Ας μην ανατρέξουμε όμως τόσο παλιά. Συγκεκριμένα η πατρότητα του σχεδίου ανήκει στον Βρετανό Λόρδο Κρίσπιν Τίκελ ο οποίος ζει και είχε πολύ σημαντικό ρόλο στο Φόρειν Όφις γράφοντας εισηγήσεις για τις μελλοντικές πολιτικές το διάστημα 1961-1964.

Ο Τίκελ έγραφε περίπου τα εξής σε τρισέλιδο έγγραφο με τίτλο «Το Μέλλον της Κύπρου» (The Future of Cyprus) και ημερομηνία 14 Φεβρουαρίου 1964 [5]:

«αναφερόταν σε τρεις πιθανές λύσεις με εδαφικό διαχωρισμό. Διχοτόμηση μέσω διπλής ένωσης, διχοτόμηση μέσω ομοσπονδίας – συνομοσπονδίας, ίσως, με ειδικές σχέσεις με την Ελλάδα και την Τουρκία αντίστοιχα, ή ομοσπονδία χωρίζοντας τη νήσο σε καντόνια, ένα ή δύο εκ των οποίων να ήταν τουρκικά…»

Αλλά και αποκοπή από τον ομφάλιο λώρο της Ελλάδας με στρατιωτικά μέσα σε συνεργασία με τις ΗΠΑ αν καθίστατο ανάγκη όπως και με άλλα μέσα:

«Αποκοπή του ομφάλιου λώρου με την Ελλάδα – Στον στρατηγικό μακροπρόθεσμο σχεδιασμό τους περιλαμβάνονταν και πρόνοιες για τη χρησιμοποίηση του 6ου Αμερικανικού Στόλου και του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού, για να εμποδίσουν τα ελληνικά πλοία από το να διασχίσουν το Αιγαίο εις βοήθειαν της Κύπρου. Συντονισμένη προσπάθεια με τους συμμάχους (και φιλο-βρετανικά στοιχεία στην Ελλάδα) για χαλάρωση των σχέσεων μεταξύ ελληνικής Κυβέρνησης και Ελληνοκυπρίων και να «επιτεθούν κατά του ελληνικού Τύπου και ραδιοφώνου» κ.λπ. Γενικά αποκοπή του ομφάλιου λώρου με την Ελλάδα…»

H συνέχεια των σχεδίων αυτών πήρε αργότερα με τις «κατάλληλες προϋποθέσεις», την τροπή που έλαβαν τα πράγματα με τον ρόλο του Τίκελ ως μόνιμου αντιπρόσωπου του Ηνωμένου Βασιλείου στον ΟΗΕ και «pen holder» ψηφισμάτων όπως με την έκδοση του ψηφίσματος 649/90 που γράφτηκε και εκδόθηκε στο Συμβούλιο Ασφαλείας με τη σύμφωνη γνώμη του τότε Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Γιώργου Βασιλείου, «διά χειρός» Sir Crispin Tickell [5].

Και έτσι αφού πέρασε η ΔΔΟ, την οποία αποδέχονται τα πολιτικά κόμματα της Κύπρου στην πλειοψηφία τους μέχρι σήμερα (με το ψήφισμα 649/90), ο αξιωματούχος στη βρετανική Υπ. Αρμοστεία Ντέιβιντ Φροστ, στέλνει με τη σειρά του στο Λονδίνο έκθεση με εισηγήσεις και προτάσεις για τη λύση του Κυπριακού.. Κοντολογίς, σύμφωνα με τα κριτήρια της Αγγλίας θα έπρεπε να επιτευχθεί μια [4]:

«εικονική νομιμοποίηση του στάτους κβο που μπορούσε να πάρει τη μορφή δύο σχεδόν ανεξαρτήτων ομόσπονδων κρατών με μία τίποτα περισσότερο από κατ’ όνομα κεντρική κυβέρνηση (παρά μια πραγματική αναγνώριση της ΤΔΒΚ»

Ο Φροστ έγραφε συγκεκριμένα:

«Αυτή η πολιτική συνοψίζεται στο να τεθούν περισσότερες πιέσεις πάνω στους Ελληνοκύπριους να δεχθούν μια λύση που θεωρούν απαράδεκτη. Αυτό θα ενοχλήσει βραχυπρόθεσμα τις σχέσεις μας μαζί τους, γι’ αυτό θα χρειαστούμε διεθνή κάλυψη για να το καταφέρουμε. Αυτό θα γίνει είτε με ανανέωση της πρωτοβουλίας του ΓΓ του ΟΗΕ είτε με το να τον ενθαρρύνουμε να απομακρυνθεί για μια πρωτοβουλία από την Ευρωπαϊκή Κοινότητα και τις ΗΠΑ. Ίσως να χρειαζόμαστε να ρισκάρουμε βραχυπρόθεσμα πολιτικό κόστος για χάρη μακροπρόθεσμης σταθερότητας…»

Ιστορικά, για την πολυπόθητη ΔΔΟ που θα αποτελούσε πλέον την επιθυμητή μορφή λύσης του Κυπριακού, θα ακολουθούσε επίσης ως σημαντικός σταθμός η παρουσίαση του σχεδίου από τον Μπούτρος Μπούτρος Γκάλι όπου τελικά θα κατάφερναν

«με τον «ευέλικτο» Γιώργο Βασιλείου, τον οποίο βοήθησαν να εκλεγεί για να ξεφορτωθούν τον «ανένδοτο», γι’ αυτούς, μ. Σπ. Κυπριανού»

να περάσουν το 649/90 με τις ευλογίες της ΕΚ πλευράς…

«Και στη συνέχεια με το 750/92 παρ. 2) την πολιτική ισότητα που εμπεριείχε η Έκθεση του ΓΓ του ΟΗΕ 3/4/1992 έγγραφο S/23780»

Καταληκτικά σχόλια

Σύμφωνα με τα πιο πάνω, είναι πασιφανές ότι το σχέδιο Στίβεν Λιλ το οποίο θέλησε να προωθήσει ο Αβέρωφ Νεοφύτου έχει προϊστορία όπως και η έννοια «πολιτική ισότητα». Όπως και την ουσία της έννοιας «διζωνική», έτσι και την πολιτική ισότητα, δεν την εξηγούν στην πραγματική της έκταση για να μην διαφανεί η βαθύτερη σημασία που βρίσκεται πίσω από αυτήν γιατί οι λέξεις έχουν μεγάλη σημασία…

Όπως όμως και η διζωνική πέρασε σιγά σιγά με τις πιέσεις αρχικά που δεχόταν ο Σπύρος Κυπριανού, μέχρι που έγινε ψήφισμα επί Βασιλείου, οταν οι πολιτικές ηγεσίες που ακολούθησαν δεν μπόρεσαν να τη ξεφορτωθούν, έτσι και η έννοια της πολιτικής ισότητας, θα δώσει πιθανόν την αναγνώριση που αναζητούσαν οι Τ/κ με τη βούλα πλέον των Ηνωμένων Εθνών και το μαγείρεμα της λύσεως του κυπριακού που θέλουν να περάσουν οι πραγματικοί σχεδιαστές των προτεινόμενων λύσεων.

Την πολιτική ισότητα όμως, θέλουν να τη χρησιμοποιήσουν ως ένα εργαλείο τη δεδομένη στιγμή για να πάρουμε δήθεν αυτά που θέλουμε, αλλά χωρίς να το παραδέχονται οι Ε/κ ηγέτες ότι δουλεύουν για μια κακή λύση πρώτα ραμμένη στα μέτρα των Άγγλων και ακολούθως των Τούρκων, και όχι μια λύση βασισμένη στο διεθνές δίκαιο και την απόδοση δικαιοσύνης για την καταπάτηση των δικαιωμάτων των Ε/κ και των πραγματικά αδικημένων Τ/κ.

Που θα προκύψει μέσα από την «εποικοδομητική ασάφεια» των Βρετανών που έχει και το νέο σχέδιο των Βρετανών, την ίδια που υπηρετεί και ο πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης. Γιατί το έχει κάνει στο παρελθόν και διότι η ασαφής ονοματολογία έχει τον πονηρό της ρόλο. Αυτόν της διαβολής της αλήθειας…

Έτσι προτίθενται να καταφέρουν την ελάχιστη συναίνεση δεδομένου ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα θα δεχόταν υποτίθεται δύο κυριάρχα κράτη. Γι΄αυτό άραγε ο Ταταρ αοριστολογούσε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα υπάρχει σε δέκα χρόνια σε ερώτηση για τη θέση του για κυριάρχα κράτη και αναφερόταν σε «κυρίαρχες κοινότητες» [6], ενώ ο δικός μας «προπομπός» του Αναστασιάδη Αβέρωφ σε «συνιστώσες οντότητες»;

Εξηγώντας τη θέση του προέδρου στο να έχουμε ένα λειτουργικό κράτος στα πλαίσια της πολιτικής ισότητας, ο Αβέρωφ είπε ότι καθώς οι δύο κοινότητες θα παίρνουν αποφάσεις για τα καθημερινά ζητήματα, πάνω από αυτές θα βρίσκεται η κυρίαρχη οντότητα της Αποκεντρωμένης Ομοσπονδίας που θα ασχολείται με τα σοβαρά ζητήματα του κυρίαρχου κράτους [3].

Ποιός θα είναι ωστόσο ο ρόλος της ισχυρής αυτής οντότητας, και πόσο λειτουργικό θα είναι αυτό το νεοϊδρυθέν κράτος μαζί με το ρόλο των δύο ίσων κοινοτήτων, μένει να διαφανεί στην πορεία. Τελικά πάντως, το μόνο σίγουρο είναι ότι η Βρετανία είναι που βγαίνει πρωτίστως κερδισμένη διασφαλίζοντας τα συμφέροντά της με τις κυρίαρχες βάσεις «βάση σχεδίου» με τη χρήση ως προσχήματος μιας δημοκρατικότατης έννοιας – «πολιτική ισότητα».

Πώς αλλιώς θα δικαιολογείτο διαφορετικά παρά με ένα ένα δικής τους σύλληψης σχέδιο να διατηρήσουν την κυριαρχία τους όπως και άλλα συμφέροντα αν δεν επρόκειτο αποκλειστικά δικής τους εμπνεύσεως λύση στα πλαίσια δήθεν του διεθνούς δικαίου και μιας απόλυτα δημοκρατικότης έννοιας;

Πώς πάλι το Έτρωμα της Κατοχής που βοήθησαν να επιβληθεί το 1974 –το οποίο πάλιν δεν αναγνώριζαν μέχρι σήμερα για τα συμφέροντά τους–, θα το αναγνωρίσουν σε μια τελική λύση αν πρώτοι εμείς δεν το δεχτούμε σε μια λύση με την υπογραφή μας; [5].

Και πάλι όμως, αν δεν τους βγει η συγκεκριμένη κίνηση, θα έχουν πιθανόν κάποια άλλη μυστική εναλλακτική λύση στα σκαριά όπως φαίνεται στο έγγραφο ενός άλλου αξιωματούχου του Ρόμπερτ Ουέιντ-Τζέρι στις 20 Αυγούστου 1974 «παραμονές του ναυαγίου στη Γενεύη, σε ένα άκρως απόρρητο εσωτερικό σημείωμά του» [5].

Ένα άλλο συγκλονιστικό σχέδιο, που αποκαλύπτει καθαρά τη συμμετοχή των Βρετανών, με πολύ παραστατικές λεπτομέρειες, το οποίο «προ-σχεδιάζει» το πραξικόπημα που ακολούθησε 10 χρόνια αργότερα με μια προσυνεννοημένη αντίδραση από μέρους των Ελλήνων την οποία θα έπρεπε να εκμεταλλευτούν δρώντας γρήγορα. H Αργυρού αποκαλύπτει το σχέδιο που εφαρμόστηκε μέχρι τελείας [5]:

«…Σίγουρα, ένα πραξικόπημα πολιτικά θα ήταν αδύνατο για τους Έλληνες να το δικαιολογήσουν ή τους Τούρκους να το ανεχτούν, εάν φαινόταν ότι προερχόταν από μια επίσημη και δημόσια συμφωνία στη Γενεύη. Όμως, μπορεί να έλθει η στιγμή που ένα επιτυχημένο πραξικόπημα μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για μια πραγματική λύση, αν ελάμβανε χώραν βάσει μιας παρασκηνιακής και μυστικής μισο-συμφωνίας στη Γενεύη. Η δυσκολία θα ήταν να κρατηθεί η ελληνο-τουρκική στρατιωτική δράση από το να βγει εκτός ελέγχου μέσα στην υψηλά φορτισμένη συναισθηματική ατμόσφαιρα που θα δημιουργηθεί. Δεδομένης της σημερινής έλλειψης εμπιστοσύνης μεταξύ ελληνικής και τουρκικής κυβέρνησης, αυτό μπορεί να γίνει κατορθωτό μόνον αν έχουμε χέρι εμείς και οι Αμερικανοί. Εμείς δεν πρέπει να γνωρίζουμε προκαταβολικώς τίποτα για το πραξικόπημα (θα είναι, πραγματικά, πολύ ανεπιθύμητο, αν γνωρίζαμε), όμως θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να δράσουμε γρήγορα έτσι και λάβει χώραν. Εκείνο που χρειαζόμαστε, είναι να εξασφαλίσουμε τις μίνιμουμ αναγκαίες μυστικές μονομερείς υποσχέσεις από την κάθε πλευρά, ότι οι δυνάμεις των δεν θα επιτεθούν η μία της άλλης…»

  • Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο εκφράζουν αποκλειστικά τον αρθρογράφο.

Πηγές:

[1]. Χαραλαμπίδης, Γ. (2020, Νοέμβριος 15). Πολιτική ισότητα: Το εργαλείο για το πάντρεμα συνομοσπονδίας και ομοσπονδίας. η σημερινή. Ανακτήθηκε από https://simerini.sigmalive.com/article/2020/11/15/politike-isoteta-to-ergaleio-gia-to-pantrema-sunomospondias-kai-omospondias/

[2]. Ιακωβίδης, Σ. (2021, Φεβρουάριος 23). Αβέρωφ Νεοφύτου εκχωρεί την «πολιτική ισότητα» στους Τούρκους. η σημερινή. Ανακτήθηκε από https://www.sigmalive.com/news/opinions_sigmalive/744014/o-averof-neofytou-ekxorei-tin-politiki-isotita-stous-tourkous

[3]. ΟMEGA NEWS. (2021). Ανακτήθηκε Φεβρουάριος 25 από http://www.omegatv.com.cy/cgibin/hweb?-A=170085&-V=megatvvodvideos

[4].Αργυρού Φ. (2019, Φεβρουάριος 11). Ο H πολιτική ισότητα κύριε Stephen Lillie CMG ήταν βρετανική φόρμουλα από το 1956. Ανακτήθηκε από https://www.olympia.gr/1424748/apopsi/h-politiki-isotita-kyrie-stephen-lillie-cmg/

[5]. Αργυρού Φ. (2219, Σεπτέμβριος 9). Ο Sir Crispin Tickell, «Το Μέλλον της Κύπρου», το διζωνικό 649/90 και ο Sir David Hannay. OLYMPIA. Για την Ελλάδα με όπλο τη Αλήθεια. Ανακτήθηκε από https://www.olympia.gr/1056782/ellada/o-sir-crispin-tickell-to-mellon-tis-kyprou-to-dizoni/

[6]. Βενιζέλος. Κ (2021, Ιανουάριος 10). Β Η εποικοδομητική ασάφεια, η ονοματολογία και η στρατηγική συμφωνία. SLpress, stavroslygeros. Ανακτήθηκε από https://slpress.gr/ethnika/i-epoikodomitiki-asafeia-i-onomatologia-kai-i-stratigiki-symfonia/

promachonjournal.com